روزی نامش را بر شنهای ساحل نگاشتم

One day I wrote her name upon the strand

But came the waves and washed it away

Agayne I wrote it with a second hand

But came the tide, and made my paynes his pray

“Vyne man”, said she, “ that doest in vaine assay

A mortall thing so to immortalize

For I my selve  shall lyke to this decay

And eek my name bee wiped out likewise.”

Not so ,” quod I, “let baser things devise

To dy in dust, but you shall live by fame

My verse your virtues rare shall eternize

And in the heavens wryte your glorious name

Where whenas death shall all the world subduew

Our love shall live , and later life renew.”

“Edmund Spenser”

روزی نامش را بر شنهای ساحل نگاشتم ولی امواج فرا رسیدند و آن را شستند و پاک کردند

بار دیگر نامش را نوشتم اما جزر و مد رنجم را طعمه ی خویش ساخت.

گفت" ای خیره سری که بیهوده می کوشی تا مخلوقی فانی را اینچنین جاودانه سازی ،

من خود همچو این نقش زوال می پذیرم و نامم نیز بدین سان محو خواهد شد."

گفتم"چنین نیست،موجودات فرومایه می میرند و بدل به خاک می شوند،

ولی تو با آوازه ات زنده خواهی ماند:شعرم اوصاف نادرت را ابدی خواهد ساخت

و نام شکوهمندت را بر افلاک خواهد نگاشت.

در آنجا وقتی مرگ جهان را سراسر مقهور بسازد،عشق ما زنده  خواهد بود و حیات دوباره از سر خواهد گرفت."